Welcome back to Blog World

After a looooooong while I’m back to blogging. Na-miss ko talaga to. The new year started with a BANG!!! Why? Kasi ba naman may sakit agad ako. Siguro sobrang pagod na rin. First week-end kasi ng January nag-attend kami ng convention then the next day nagpunta kami ni Morning sa Divisoria. Nag half day leave ako nun sa office. First stop was Unifair. We were so happy because we were able to chose a great invite design tapos swak sa budget. Nung ibigay ni Mr. Erwin yung quote dun sa design na gusto namin, nagkatinginan kami kasi it was really a lot cheaper than other printers. Yung sa QP almost double ang price. Sobrang happy talaga kami. Since yung invites kelangan ng ribbons saka maaga naman kami natapos sa Unifair, dumaan na rin kami ng Divi. We bought celadon organza ribbons at 120 per roll. Tapos nun nag-ikot ikot kami. Jackpot talaga kasi nakakita kami ng mga cylindrical vases. And you know what? They are on sale. 50 bucks lang. Mura di ba? Shempre buy na kaagad. Hehehe. We bought 16 pcs. Nakakita rin kami ng mga bote na pwedeng gawing luminaries. I-decorate na lang namin. Yipeeee! Ansaya talaga. Katawa kasi anlakas na loob naming bumili ng madaming babasagin eh wala naman kaming dalang sasakyan. Hahaha! I’m not worried kasi ma-diskartehan naman ni Morning yun. So kumuha kami ng pedicab na naghatid sa amin sa Recto then doon kami kumuha ng taxi. Oks naman kasi hindi naman hassle. Katawa nga si Morning kasi nung nasa pedicab kami, hinawakan nya hands ko…hahaha first pedicab experience daw kasi sa Divi. Sobrang saya nung araw na yun kasi andami naming na-accomplish kaya di ko na-feel yung pagod. Hyper pa rin ako pag dating sa office. Eh parang nanadya…daming trabaho kaya almost 9 pm na ako umuwi. Happy pa rin akong natulog.The next day, dun ko na-feel yung pagod. Nagkataon namang na-ospital yung dad ni Debbie. I forced myself to go to work that day. Hindi kasi pwede na sabay kami ni Debbie na wala. I can feel that I’m coming down with fever kaya lang walang iba na gagawa ng work. That was one of the longest day for me. 6:30 na may pumapasok pa rin na trabaho. I called my boss in HK to inform him that I’m not feeling well and kung ok lang na tom na lang yung mga ibang work. I should have done this earlier that day kaya lang hindi ko rin kaya iwanan yung trabaho na alam kong walang gagawa. I know some of you can relate to what I felt that day. So yun, pumayag naman boss. Hilong hilo ako pauwi, I wanted to take a cab going home pero wala naman dumadaan kung meron man may laman. So nag-jeep pa ako. Sa sobrang hilo muntik pa ako masagasaan sa may Pasong Tamo. Huhuhu. Ano ba yun? Buti na lang hindi mabilis yung takbo nung truck. Kung hindi…hehehe. Sa Pasong Tamo ako nakakuha ng taxi. I was able to go home safe naman. I went straight to bed. Nung dumating yung sister ko sabi nya mataas daw lagnat ko so hinilamusan nya ako ng mejo cold water. I felt a little better after that.
The next day, sick na talaga ako. Waaaaaah! Hindi pa naman ako sanay na sa house lang. Hindi ako makabangon sa sakit ng katawan. Ilang beses pa ako ginising ng sis ko kasi nasa baba si Morning. Hindi rin ako makapagsalita kasi sakit throat ko. Umakyat na lang sa bedroom si Morning. Almost 40 yung lagnat ko. Inalagaan nya ako that day. It was a real sacrifice because he works at night and he is supposed to be resting during daytime. Pero he was really worried about me. Ayaw nya ako iwan kasi yung mga sisters ko may pasok sa work and school so wala talagang mag-aasikaso sa akin. He took the responsibility. I think it was one of the sweetest things he did to me. Dahil mataas lagnat ko nag-chi-chill pa talaga ako. He made me breakfast and lunch. Todo alaga talaga. Gusto nya sana ako dalhin sa hospital pero mahina talaga ako and hindi makatayo. Sabi ng mom nya na painumin daw ako ng amoxicillin. I think effective kasi after lunch pinagpawisan na ako then bumaba na lagnat. Dumating yung bunso kong kapatid around 3 pm so pinauwi ko na si Morning para makapagpahinga sha. I was really touched by Morning’s care during that whole week that I was sick. I felt secured and well cared for. He was there for me all the time kahit hindi convenient para sa kanya. He really is a priceless gift from above that I will be forever grateful for.
Popularity: 19% [?]
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.





February 1st, 2005 at 4:23 pm
kasal na kasi agad… tagal tagal pa kasi eh! yeba!!!
go aga!!! hanga talaga ako sayo! — baby kuting
February 1st, 2005 at 9:02 pm
ako rin sick! and rey’s been taking care of me for the past 2 days. pero kasi, wala siyang choice kasi asawa ko na siya. heehee!
February 2nd, 2005 at 9:00 am
i’m glad you’re ok
February 2nd, 2005 at 10:27 am
Baby Kuting: Yup, dapat kasal na agad. bwaharharharhar.
Abie : Be well!!! It must be the weather, dami rin ako na kakilala na may sakit. Saka pagod ka rin siguro.
Natawa naman ako dun sa walang choice si Rey. Hahahaha! Sarap din ng feeling na inaalagaan.
Laine : I’m UP and Running na. Thanks for the concern. **hugs**
February 2nd, 2005 at 10:57 am
Hi Nice,
So sad to hear na nagkasakit ka…i’m glad naman na ur ok na! sarap talagang may nag-aalaga =)
February 3rd, 2005 at 1:09 pm
Hi Alma! Musta buhay may asawa?
Yup, mabilis gumaling pag may TLC.–>